خوزستان توریسم

رامهرمز کجاست ؟ + دیدنی های رامهرمز

شهرستان رامهرمز در شرق استان خوزستان واقع شده‌است، که از شمال به شهرستان باغملک و شهرستان ایذه و شهرستان هفتگل، از شرق بهشهرستان بهبهان، استان کهگیلویه و بویراحمد، از غرب به شهرستان اهواز، و از جنوب به شهرستان رامشیر محدود است. بلندی آن از سطح دریا ۱۶۰ متر و فاصله هوایی آن تا تهران ۵۲۲ کیلومتر و فاصله زمینی آن تا پایتخت، معادل ۱۰۰۸ کیلومتر می‌باشد. فاصله زمینی رامهرمز تا اهواز ۱۰۰ کیلومتر، تا شوشتر ۹۶ کیلومتر، تا باغملک ۶۰ کیلومتر و تا ایذه ۱۰۰ کیلومتر است. آب و هوای رامهرمز گرم است، که در تابستان تا ۵۳ درجه و در زمستان تا ۱۰ درجه سانتی گراد حرارات دارد. رودخانه جراحی از شرق این شهر می‌گذرد

رامهرمز به تناسب قدمت و اهمیتی که بویژه در زمان ساسانی داشته‌است، مجموعه‌ای از آثار تاریخی را در خود جای داده‌است. آبشار ابوالفارس در موقعیت جغرافیایی N312150 E495144 در استان خوزستان واقع است. این آبشار در رشته کوه‌های زاگرس در شمال رامهرمز در منطقه زیبا و کوهستانی ابوالفارس در روستای دوگچه واقع است. فاصله این آبشار تا رامهرمز 30 کیلومتر است و محیط سنگی آن پوشیده از فسیل‌های جانوری و گیاهی است. این آبشار یکی از بزرگ‌ترین آبشارهای کشور است. ارتفاع آن تقریباً 12 متر و پهنای حجم ریزش آب آن تقریباً 2 متر است و در قسمت پایین آبشار و محل ریزش آب به سطح زمین یک حوضچه سنگی بسیار جالبی پدید آمده است که محل زندگی آبزیان می‌باشد. با توجه به خشکی کوه‌های زاگرس در منطقه خوزستان، وجود چنین آبشاری توجه هر بیننده‌ای را به خود جلب می‌کند. آب این آبشار از چشمه‌های کوه‌های ابوالفارس سرچشمه می‌گیرد و در نهایت به رودخانه مارون این شهرستان سرازیر می‌شود. در حال حاضر حدود پنج روستا از آب شیرین و قابل شرب آبشار ابوالفارس استفاده می‌کنند. در کنار آبشار ابوالفارس تنوع زیستی گیاهی متعددی هم چون درختان کنار و خر زهره به چشم می‌خورد. هم چنین این آبشار نقطه بکری به شمار می‌رود که با وجود کوهستان زیبای اطراف با اشکال مختلف طبیعی و جاذبه‌های فوق‌العاده می‌توان با ایجاد امکانات آن جا را به نقطه بکر گردشگری در خوزستان تبدیل کرد. جاده دسترسی به آن تا حدودی ناهموار بوده و فاقد هر گونه امکانات گردشگری است .

  • طاق نصرت ساسانی: این طاق نصرت که به دوره ساسانیان بازمی‌گردد، در مدخل شهر رامهرمز قرار دارد.
  • آرامگاه هرمز ساسانی: آرامگاه هرمز، پادشاه ساسانی، در کنار یکی از خیابان‌های اصلی شهر رامهرمز در باغ برده شور واقع است.
  • تل برمی: یا قلعه دا و دختر (مادر و دختر) در شمال شهر رامهرمز در دامنه‌های میانی کوه گچی، بر روی تپه‌ای قرار دارد. شکل دایره مانند هر دو واحد قلعه معماری قلعه سازی رومی را می‌رساند و همانند آثار باقیمانده قلعه‌های رومی جنوب مدیترانه است. این قلعه احتمالاً دژِی از دوره ساسانی است.
  • قدمگاه امامزاده عباس: یا پیر قفه در تل برمی قرار دارد.

دیدنی های رامهرمز

روستای ماماتین روستای گردشگری است که در 36 کیلومتری شمال شرق رامهرمز قرار گرفته است. مهندسین انگلیسی که دنبال کشف نفت بودند در این روستا شروع به احداث حوض آتشنشانی , کارگاه ،میادین ورزشی , اطاق کنفرانس، ،برج دیده بانی و ساختمن نمایی برای استراحت خود و دیگر کارشناسان ساختند. ساختار هندی ساختمان سازی مهندسان که از مصالح گچ کوره و سنگ بوده با ساختمان سازی بومیان منطقه تفاوت زیادی داشت ,طوری که سقف بام خانه‌ها بطور قوسی و با لوله‌های قطور نفت می‌باشد که هنوز مردم منطقه از این ساختمان‌ها استفاده می‌کنند. نخستین چاه اکتشافی نفت خاورمیانه توسط انگلیسی‌ها در ناحیه ماماتی حفر گردید که عملیات آن متوقف شد. در این روستا چند حلقه چاه نفت پلمب شده و حوض جهت ذخیره آب وجود دارد. روستای ماماتین مجموعه ای از آثار و بناها و ابزار باقی مانده از انگلیسی‌ها در دوره اکتشاف نفت است. این روستا شامل خانه,کلیسا، اصطبل، سایت اداری و … است که برخی نیمه مخروب و برخی با تغییر فضای درونی به محل سکونت روستاییان محلی تبدیل شده است. این روستا دارای جاذبه هایی مثل تشکوه و چشمه‌های قیر می‌باشد.

قلعه دا و دختر  (مادر و دختر)، از آثار گرانبهای فرهنگی- تاریخی استان خوزستان است كه به دوران ساسانیان تعلق دارد. این قلعه كه در ۳ كیلومتری شمال شهر فعلی رامهرمز بر روی كوه های مرتفع گلچین مشرف بر شهر و دشت رامهرمز رخ نمایی می كند، بقایای بنایی دژ مانند و به نسبت عظیمی است كه از روزگاران پیشین مردم آن را به نام قلعه «دا و دور» می‌خواندند. لفظ «داوودختر» به زبان محلی( دا و دوًًَُِِّّر )است.

برخی از محققان و مردم نگاران می گویند: نام داوودختر بیانگر قدرت ،اقتدار و نفوذ زنان در برهه ای از تاریخ بوده است.گروهی دیگر نیز می گویند، شاید این لفظ تغییر كرده لفظ «دادور» به معنای دادگستر باشد. البته این نظریات چندان محكم نیست.


امااز آنجایی كه اسلوب و معماری این قلعه به اسلوب قلعه رومی تشابه دارد و با عنایت به وجود چند بنای دیگر در اطراف قلعه داوو دختر، چنین به نظر می رسد كه در محل قلعه ای دیگر و كوچك تر و شاید امن تر وجود داشته كه با این قلعه در ارتباط بود كه یكی را قلعه مادر و دیگری را قلعه دختر می خواندند و در اصطلاحات نظامی اینگونه الفاظ و ارتباطات زیاد به چشم می خورد.


این قلعه سترگ با مصالح ساختمانی متشكل از سنگ، ملات گچ و در برخی از نقاط آجر و قیر ساخته شده است كه سنگ مورد استفاده را از رودخانه «اعلا» و سنگ پی آن را از معادن سنگ اطراف كه در حدود سه كیلومتری شرق و شمال شرق قلعه قرار دارد، آورده اند.
گچ موجود در محل نیز به عنوان ملات استفاده شده است و در كف و قسمت بالای پی لایه هایی از قیر طبیعی مشاهده می شود كه از معادن قدیمی كه در سه كیلومتری ضلع شمالی قلعه وجود دارد به این محل آورده و مورد استفاده قرار گرفته است.از دیگر مصالح بكار رفته در این قلعه، آجر است كه در دوران متأخر نیز استفاده شده و بیشترین استفاده آجر در برج های ضلع جنوبی آن مشاهده می شود.
قلعه در ارتفاعی حدود ۶۰۰ متر بر روی كوه قرار دارد. به طوری كه از سینه كش پایین كوه تا قلعه حدود ۳۰ دقیقه راه است كه راه های ارتباطی بسیار سخت گذر و خطرناك دارد. هنگام رفتن به طرف قلعه، در سمت شمالی آن استراحتگاهی وجود دارد كه از آنجا راه اصلی ورود به قلعه را می توان مشاهده كرد.
درنخستین پاگرد، محوطه ای حدود ۲۰ متر مربع است كه آثاری از بقایای برجكی ویران شده در آنجا قرار دارد.از محل برج ویران شده تا قلعه اصلی مسیری ۱۰۰ متری است كه به صورت معبری به عرض ۳ تا ۴ متر برای جلوگیری از تخریب و فرو افتادن تدریجی دیوارها است. مصالح این برج سنگ و ساروج و در برخی نقاط آن قلوه سنگ و گچ استفاده شده است كه در استحكام بخش های متفاوت دیوار بسیار موثر است. از ۱۰ متری محل برج تا قلعه یك ردیف از پی با مصالح گچ، سنگ و آجر به صورت اتاقك است.


این قلعه به صورت بنایی مستطیل شكل درست شده كه در یك محوطه تقریباً ۱۰۰۰ متری قرار گرفته است.پس از متروك شدن و بی توجهی به ترمیم آن در سالیان متمادی تمامی سقف های آن ریخته است. ضلع غربی و ضلع جنوبی قلعه بوسیله ۴ ستون نگه دارنده (پشت بند)استحكام بخشی شده است.
با توجه به بازدیدهای پی درپی از قلعه و وجود كارخانه و معدن گچ كه انفجارهای این معدن در فاصله ۵۰۰ متری قلعه انجام می شود و هر انفجار باعث تخریب قسمتی از قلعه است،وضع كلی قلعه در شرایط مطلوبی قرار ندارد.
خوشبختانه با تمام این مشكلات، حدود و گمانه های تعیین حریم قلعه بار دیگر مشخص شده است و ضروریست كه یك برنامه پژوهشی باستان شناسی و عملیاتی اجرایی در قلعه «داو دختر» برای روشن شدن زوایای ناشناخته قلعه در نظر گرفته شود كه دست كم بتوان پی دیوار های دفاعی و غیره را مشخص و از طبقات زیرین قلعه اطلاعات علمی و لازم را كشف كرد.چنانچه این كاوش علمی انجام شود، به طور حتم به كاربری واقعی قلعه ،معابر و سبك معماری آن می توان دست یافت.

آبشار سرگچ | وقتی که از شهرستان رامهرمز به سمت دهستان رودزرد ماشین حرکت میکنیم نرسیده به روستای دشت دنا که همگی از طایفه ترک هستند به منطقه سرگچ در سمت چپ جاده خواهیم رسید. و پشت منازل سنگی عشایری که در این منطقه ساکن هستند به آبشاری خواهیم رسید.

اين آبشار به بلنداي 8 متر در شمال غربي رامهرمز و فاصله 6 كيلومتري از اين شهر واقع است و آب آن محيطي سرسبز در كوههاي گچي اطراف آن به وجود آورده است. در مسير اين آبشار 3 غار وجود دارد. اين آبشار در مسير خود ني زارها و لغوم زارهاي زيادي را تا منطقه سورخانمي « Sur- e- KHanomi» به وجود آورده است كه متأسفانه برداشت آب توسط امور عشاير از بالا دست اين آبشار موجب تضعيف آن شده است . به دليل نزديكي آن به رامهرمز مي تواند محيطي مناسب براي جذب گردشگر باشد .

آبشار توف نمکی | آبشار توف نمکی، رامهرمز در استان خوزستان واقع است. در امتداد يك جاده مال رو كه از منطقه كمپ رامهرمز شروع مي شود به سمت كوه‌هاي ابوالفارس « باب الفارس » در فاصله تقريباً 15 كيلومتري رامهرمز آبشاري زيبا كه محيط بالا دست آن را درختان انجير و پيچك پوشانده‌اند به نام توف انجير خودنمائي مي كند . آب درياچه بزرگ اين آبشار كه به طول 60 متر و عرض 20 متر است بسيار شور است و ماهي هاي شورآبي به وفور در آن يافت مي شود ، در كنار اين آبشار يك چشمه ي كوچك گوگردي وجود دارد . راه دوم دستيابي به اين آبشار و درياچه اش از مسير روستاي نمره 9 ابوالفارس است .

گنبد لران ( آتش کوه )

آتشکوه یا کوه آتشین رامهرمز از جاذبه‌های گردشگری رامهرمز می‌باشد که در فهرست میراث ملی نیز ثبت شده است. این کوه در جاده رامهرمز به سمت رود زرد و در مسیر خدیجه و ماماتین بعد از روستای گنبد لران، قرار دارد و از گذشته‌های دور تا کنون شبانه روز می‌سوزد، از قدیم مردم محلی به این کوه “تشکوه” می‌گویند. به گفته‌ی کارشناسان زمین شناسی دلیل شعله ور شدن آتش کوه، گوگرد موجود در زمین و متصاعد شدن گاز طبیعی از عمق زمین به سطح است. گازهای هیدرکربوری از لایه های مختلف زمین عبور می کنند و از هر درز و شکافی در سطح زمین به بیرون شعله ور می‌شوند به طوری که در شب، نور سوختن این گاز بیشتر دیده می‌شود. در مجاورت تش‌کوه به دلیل وجود گاز متصاعد شده در هوا نمی توان آتش دیگری روشن کرد.

خروج گاز از درز وشکاف هاى ساختار سطحى ميدان نفتى ماماتين در جوار روستاى گنبد لران شهرستان رامهرمز يک اثر ژئوتوريسمى جذاب ديدنى و تماشايى خلق کرده است که دل هر بيننده اى را به وجد مى آورد وچشمانش را خيره مى کند. در اين محل گازهاى هيدروکربورى از پيچ وخم لايه هاى چين خورده زمين گذر مى کنند،خود را به سطح زمين مى رسانند،شعله ور مى شوند،به هرسويى زبانه مى کشند وخرمنى از شعله هاى رنگين آتش داغ فروزان وخروشان را به نمايش در مى آورند .چشمه هاى گازى گنبد لران اين نگين سرخ فام انگشترى سبز دشت ودمن منطقه ماماتين يکى از جاذبه هاى گردشگرى زمين شناسى کم نظير مناطق نفت خيز جنوب ايران به حساب مى آيد.

ميدان نفتى ماماتين اولين منطقه خوزستان است که بعلت تراوشات متعدد سطحى مورد توجه کاوشگران اوليه نفت واقع شده است. اين ميدان در 10 کيلومترى شمال خاورى شهرستان رامهرمز و 100 کيلومترى شمال خاورى اهواز در بين و در امتداد محورى ميدان هاى نفتى هفتکل و پارسى قرار دارد. به دلیل وجود همین چشمه های نفتی، ژرژبرنارد رینولدز (نماینده دارسی و فرمانده عملیات حفاری درایران) پس از ناکامی در غرب ایران (منطقه چیا سرخ) متوجه مناطق جنوب غربی ایران شد و در ماه سپتامبر1907 میلادی دو حلقه چاه در منطقه ماماتین حفر نمود.

سابقه تاريخى

آتش هاى جاودان محل نشت گازهاى طبيعى هستند که به طريقى آتش گرفته اند و مدتها سوخته اند و در حال حاضر آثار و بقاياى سوختگى در سنگهاى مجاور محل نشت ديده مى شود. در کيش ايرانيان باستان اينگونه آتش ها مقدس بوده و آنرا به زبان پهلوى اخورايشنيک مى ناميده اند. به زبان زرتشتى زوهيات به معنى آتش جاويدان جهنم خوانده شده است که محل نشت گاز به سطح زمين و به عبارتى قبلا آتش جاودان بوده است. چشمه های گازی گنبد لران نيز يکى از اين آتش هاى جاودان مى باشد که از گذشته دور تاکنون، درحال سوختن می باشد. اين اثر دائمى و هميشگى از يک سو به دليل شعله هاى مشتعل و ازسوى ديگر به دليل آنکه آثار و شواهد هيدروکربورى در سطح زمين را نشان مى دهد، يک اثر ژئوتوريسمى ارزشمند و گرانبها در ايالت زمين شناسى و زمين ساختى زاگرس به حساب مى آيد که نه تنها براى زمين شناسان بلکه براى همه علاقمندان به طبيعت جذاب و ديدنى مى باشد. در زير، اين جاذبه زمين شناسى که از ديدگاه تازه ژئو توريسمى (گردشگرى زمين شناسى) داراى اهميت ويژه اى مى باشد، معرفى مى گردد.

موقعيت جغرافيايى – دیدنی های رامهرمز

چشمه هاى گازى گنبد لران در شرق شهرستان رامهرمز در فاصله تقريبى 6 کيلومترى جنوب شرق ماماتين در کنار جاده آسفالته رامهرمز–روستاى ابوالفارس، به مختصات جغرافيايى E494843 طول شرقى و E311625 عرض شمالى واقع شده است و ارتفاع آن از سطح دريا 441 متر مى باشد.

ژئوتوريسم چشمه های گازی گنبد لران

در این محل شعله های رنگين آتش سوزان و فروزان همچون سیلی خروشان از دامنه هاى تپه هاى مارنى بيرون مى زند. چندین تپه که در آغوش هم خفته اند در آتشی سرخ و سوزان می سوزند. رنگ ويژه تپه ها، آنها را از مناظر اطراف مجزا کرده , اطراف هاله آتش، سوخته و دود زده است. سازندهاى تشکيل دهنده تپه ها (سازند تبخيرى گچساران و سازند مارنى ميشان) در اطراف هاله سوخته و پخته شده اند به طورى که پاى فرد به راحتى در آن فرو مى رود. از کمرکش تپه ها تا اوج آنها زمين گرم و داغ بوده و در بخش هاى خاموش شده (گچ ترش غير فعال) آثار و شواهد بلورهاى گوگرد به چشم مى خورد. تغيير و تبديل تدريجى فرايند گچ ترش فعال به گچ ترش غير فعال به طور کامل مشخص مى باشد.

آبشار ابوالفارس  – دیدنی های رامهرمز

آبشار ابوالفارس در موقعیت جغرافیایی N312150 E495144 در استان خوزستان واقع است. این آبشار در رشته کوه‌های زاگرس در شمال رامهرمز در منطقه‌ زیبا و کوهستانی ابوالفارس در روستای دوگچه واقع است. فاصله این آبشار تا رامهرمز 30 کیلومتر است و محیط سنگی آن پوشیده از فسیل‌های جانوری و گیاهی است. این آبشار یکی از بزرگ‌ترین آبشارهای کشور است. ارتفاع آن تقریباً 12 متر و پهنای حجم ریزش آب آن تقریباً 2 متر است و در قسمت پایین آبشار و محل ریزش آب به سطح زمین یک حوضچه سنگی بسیار جالبی پدید آمده است که محل زندگی آبزیان می‌باشد. با توجه به خشکی کوه‌های زاگرس در منطقه خوزستان، وجود چنین آبشاری توجه هر بیننده‌ای را به خود جلب می‌کند. آب اين آبشار از چشمه‌هاي كوه‌هاي ابوالفارس سرچشمه مي‌گيرد و در نهايت به رودخانه مارون اين شهرستان سرازير مي‌شود. در حال حاضر حدود پنج روستا از آب شيرين و قابل شرب آبشار ابوالفارس استفاده مي‌كنند. در كنار آبشار ابوالفارس تنوع زيستي گياهي متعددي هم چون درختان كنار و خر زهره به چشم مي‌خورد. هم چنين اين آبشار نقطه بكري به شمار مي‌رود كه با وجود كوهستان زيباي اطراف با اشكال مختلف طبيعي و جاذبه‌هاي فوق‌العاده مي‌توان با ايجاد امكانات آن جا را به نقطه بكر گردشگري در خوزستان تبديل كرد. جاده دسترسي به آن تا حدودي ناهموار بوده و فاقد هر گونه امكانات گردشگري است.

امتیاز دهید

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.