کالبدشکافی بحران معابر در کلانشهر اهواز اهواز بهعنوان یکی از کلانشهرهای صنعتی کشور،
انباشت سرعتگیرهای فاقد استاندارد، پراکندگی چالههای عمیق و فقدان علائم هشداردهنده مناسب، شبکه معابر را به محیطی تنشزا و ناامن تبدیل کرده است. فرسایش روانی شهروندان: عبور مستمر از موانع ناگهانی، رانندگان را در وضعیت آمادهباش دائمی قرار میدهد. این شرایط به استرس مزمن، کاهش آستانه تحمل و تشدید پرخاشگری در رانندگی منجر شده است. بسیاری از رانندگان حرفهای مانند تاکسیرانان، پس از ساعات کاری به دلیل تنشهای انباشته، توانایی برقراری ارتباط مؤثر با خانواده را از دست میدهند. خطرات جانی: موتورسواران در مواجهه با سرعتگیرهای بلند در معرض سقوط و آسیبهای جدی هستند. تغییر مسیرهای ناگهانی خودروها برای گریز از چالهها نیز زمینهساز تصادفات زنجیرهای و گاه مرگبار میشود. قربانیان خاموش: وضعیت موجود، برخی شهروندان را از حق حضور در شهر محروم کرده است.
مادران دارای کودک خردسال برای عبور با کالسکه ناچار به استفاده از سوارهرو هستند. سالمندان به دلیل ترس از سقوط در چالهها، خانهنشین شدهاند. افراد دارای معلولیت با ویلچر امکان تردد از پیادهروها را ندارند.
هزینه تحمیلی به خانوادهها: خانوادههای اهوازی ماهانه مبالغ قابل توجهی صرف تعمیر سیستم جلوبندی، تعویض لاستیک و کمکفنرهای آسیبدیده میکنند. این هزینهها که ناشی از ناکارآمدی مدیریت شهری است، منابع مالی محدود خانوادهها را به خود اختصاص میدهد. دلایل بروز وضعیت موجود بررسیها نشان میدهد این بحران ریشه در چند عامل ساختاری دارد: ضعف زیرساختها: نبود سیستم زهکشی مناسب موجب میشود هر بارندگی، تخریب گسترده آسفالت را به دنبال داشته باشد. تصمیمگیریهای سلیقهای: نصب سرعتگیرهای متعدد حتی در معابری مانند کوچههای بنبست که ضرورتی ندارد، نشاندهنده فقدان ضوابط فنی است.
ناهماهنگی بینبخشی: حفاریهای مکرر شرکتهای آب، برق و گاز بدون ترمیم اصولی، شبکه معابر را به وضعیت ناپایدار کنونی رسانده است. پیشنهادات اجرایی برای بهبود وضعیت موجود، اقدامات زیر پیشنهاد میشود: ۱. ممیزی و استانداردسازی سرعتگیرها: کلیه سرعتگیرهای سطح شهر از نظر ارتفاع (حداکثر ۱۰ سانتیمتر)، عرض، شیب و محل نصب ممیزی شوند.
نمونههای غیراستاندارد جمعآوری و نمونههای مجاز با علائم شبنما و شبرنگ تجهیز گردند. ۲. خطکشی پیشهشدار: در مسیرهای منتهی به سرعتگیرهای استاندارد، خطکشیهای عرضی به صورت متراکمشونده از فاصله ۱۰۰ متری اجرا شود تا راننده برای کاهش سرعت آماده گردد. ۳. استفاده از فناوریهای نوین: خطوط لرزاننده سینوسی جایگزین سرعتگیرهای سنتی شوند. این فناوری با ایجاد صدا و لرزش خفیف در کابین، راننده را هوشیار میکند بدون آنکه به خودرو آسیب بزند. نصب گذرگاههای هوشمند عابر پیاده با چراغهای چشمکزن و تابلوهای نمایشگر سرعت نیز در نقاط پرتردد توصیه میشود. ۴. سامانه هماهنگی حفاریها: شرکتهای خدماتی موظف به ثبت درخواست حفاری در سامانه متمرکز شوند تا از حفاریهای مکرر در یک معبر جلوگیری گردد. ۵. ضمانت ترمیم آسفالت: شرکتهای حفار ملزم به ترمیم اصولی آسفالت با نظارت شهرداری و ارائه ضمانتنامه حداقل سهساله گردند. ۶. مشارکت مردمی: سامانهای برای دریافت گزارشات شهروندان از نقاط بحرانی راهاندازی شود و مکانیزم پیگیری و بازخورد برای آن تعریف گردد. ۷. استانداردهای بومی: با توجه به شرایط اقلیمی اهواز، شهرداری نسبت به تدوین استانداردهای بومی برای آسفالتریزی، زهکشی و طراحی معابر اقدام کند. آنچه از مدیریت شهری انتظار میرود بحران معابر شهری در اهواز محصول انباشت ناکارآمدیهای مدیریتی، تصمیمگیریهای غیرکارشناسی و ناهماهنگی بینبخشی است. تداوم این وضعیت ضمن تحمیل هزینههای مادی و روانی به شهروندان، محرومیت اقشار آسیبپذیر از حقوق اولیه شهری را نیز در پی داشته است. اجرای پیشنهادات هفتگانه فوق میتواند گامی مؤثر در ساماندهی این وضعیت و پاسخگویی به مطالبات بهحق شهروندان اهوازی باشد.
پایگاه خبری پی نوشت نیوز
